ஒன்ஸ் மோர்: திரை விமர்சனம்

மனித மனங்களில் ஆழமாக உறைந்துபோகும் மனக்காயங்களை (Trauma), நவீன காலகட்டக் காதலோடும் மனித உணர்வுகளோடும் பிணைத்துச் சொல்ல முயன்றிருக்கும் ஒரு நேர்த்தியான திரைப்படம்தான் இந்த ‘ஒன்ஸ் மோர்’.

கதைக்களம்

காதல் உறவில் ஏற்பட்ட பலத்த ஏமாற்றத்தால் மனதளவில் காயப்பட்டு (Trauma), வாழ்க்கையின் மீதே எவ்வித ஈடுபாடும் இன்றி விரக்தியில் வலம் வருகிறார் நாயகன் அர்ஜூன் தாஸ். மற்றொரு புறம், வாழ்க்கையில் தனக்கென ஒரு தனிப்பட்ட மனக்காயத்தைச் சுமந்துகொண்டு வாழ்கிறார் சோனா. இந்த இரு துருவப் புள்ளிகளுக்கும் இடையே பிறக்கும் காதல், அவர்கள் சந்திக்கும் உணர்வுப் போராட்டங்கள் மற்றும் அந்த வடுவிலிருந்து அவர்கள் மீண்டெழ முயலும் பாதையே படத்தின் முழு முதற்கதை.

நடிப்பு:

• அர்ஜூன் தாஸ் (அர்ஜுன்): எதிலும் ஒட்டாத, சோகம் சுடரும் ஒரு மனிதனின் பாத்திரத்தை உணர்ந்து நடித்திருக்கிறார். தன் கனத்த குரலாலும், வெளிப்படுத்தாத அடக்கப்பட்ட உணர்ச்சிகளாலும் அர்ஜுன் கதாபாத்திரத்தின் அழுத்தத்தை இயல்பாகத் திரையில் கொண்டு வருகிறார்.

• அதிதி ஷங்கர் : படத்தின் முதல் பாதியைத் தன் துறுதுறுப்பான நடிப்பால் தாங்கிப் பிடிக்கிறார். அர்ஜூன் தாஸை விரட்டி விரட்டி காதலிக்கும் குறும்புத்தனமான அஞ்சலி பாத்திரத்திற்கு மிகக்கச்சிதமாகப் பொருந்துகிறார். இக்கதாபாத்திரத்தின் எனர்ஜி இல்லையென்றால் முதல் பாதி பலவீனமாகியிருக்கும்.

• கிகி : இப்படத்தில் துணைக்கதாபாத்திரங்களிலேயே மிகவும் தனித்துவமாகவும் ஆழமாகவும் வடிவமைக்கப்பட்ட பாத்திரம் இதுவாகும். பால் புதுமையினர் (Queer / Gender identity) சார்ந்த பின்புலம் கொண்டவராகச் சித்தரிக்கப்பட்டுள்ள இவரை, வழக்கமான தமிழ் சினிமா போல நகைச்சுவைக்காகப் பயன்படுத்தாமல் மிகக் கண்ணியமாகக் கையாண்டுள்ளனர். “பாலினப் பண்பு என் புரிதலுக்கு அப்பாற்பட்டதாக இருக்கலாம், ஆனால் வலியைப் புரிந்துகொள்ள முடியும்” என்ற வசனம் தியேட்டரில் தனித்து நிற்கிறது.

• சோனா: அர்ஜூன் தாஸைப் போலவே வாழ்க்கையில் ஒரு சொந்த மனக்காயத்தைச் சுமந்துகொண்டு திரியும் பெண்ணாக வருகிறார். எமோஷனல் காட்சிகளிலும், பிரிவின் வேதனையை வெளிப்படுத்தும் இடங்களிலும் தன் முகபாவனைகள் மூலம் சிறப்பான நடிப்பை வெளிப்படுத்தியுள்ளார்.

இசை 

ஹேஷம் அப்துல் வஹாபின் இசையில் ‘வா கண்ணம்மா’ பாடலும், அதன் மெல்லிசையும் உணர்வுகளுக்குப் பெரும் ஆறுதலாக அமைகிறது.

காட்சிகளின் கனத்தைக் குறைத்து மனதை லேசாக்கும் பின்னணி இசை படத்தின் பெரிய பலம். சில உணர்வுப்பூர்வமான காட்சிகளில் ஒலிக்கும் வயலின் இசை, பார்வையாளர்களுக்கு ’96’ மற்றும் ‘ஹிருதயம்’ போன்ற திரைப்படங்களின் மெல்லிய நினைவலைகளை மீட்டியெழுப்புகிறது.

ஒளிப்பதிவு

பழைய மணி ரத்னம் மற்றும் கௌதம் வாசுதேவ் மேனன் திரைப்பட பாணியில், மிகவும் எலைட்டான, பொருளாதாரத்தில் மேம்பட்ட மனிதர்களின் வாழ்வியலைத் அழகாகப் படம்பிடித்துள்ளனர்.

படம் முழுவதும் ஒருவித மிதமான, கதகதப்பான வெளிச்சத்தைப் பரவவிட்டு, காட்சிகளுக்கு ஒரு நேர்த்தியான (Candid) அழகியலையும், உணர்வுப்பூர்வமான சூழலையும் ஒளிப்பதிவு உருவாக்கியுள்ளது.

எடிட்டிங்

கதையின் போக்கை முன்கூட்டியே யூகித்துவிடக்கூடிய முதல் பாதியைச் சலிப்பில்லாமல் நகர்த்துவதில் படத்தொகுப்பு முக்கியப் பங்கு வகிக்கிறது. தேவையில்லாத குடும்பக் காட்சிகளை வெட்டி எறிந்து கதையின் வேகத்தைக் காப்பாற்றியுள்ளனர்.

எனினும், இரண்டாம் பாதியில் காதல் மலர்வதும் பிரிவதும் மிக விரைவாக நடப்பது போன்ற உணர்வைத் தருவதால், அந்த இடங்களின் எடிட்டிங் வேகத்தைக் கொஞ்சம் குறைத்து உணர்வுகளுக்கு இடம் கொடுத்திருக்கலாம்.

இயக்கம்  

திரைப்படங்களில் ‘Trauma’ எனப்படும் ஆழமான மனக்காயங்களைப் பற்றிப் பேசுவது மிகக் கடினமான காரியம். அதை மையப்படுத்தித் திரையில் கடத்தத் துணிந்ததற்காகவே இயக்குநர் விக்னேஷ் ஸ்ரீகாந்திற்குப் பாராட்டுகள்.

படத்தின் தொடக்கத்திலேயே தாமதிக்காமல் அதிதி ஷங்கரின் காதலைப் பேசவைத்து ரசிகர்களை வேகமாகக் கதைக்குள் அழைத்துச் சென்றது அவரது சிறப்பான இயக்கம். ஆனால், இரண்டாம் பாதியில் அர்ஜூன் தாஸ் – சோனா காதல் மற்றும் பிரிவுக் காட்சிகளை மிக அதிவேகமாக நகர்த்தியதால், அந்த உணர்வுப் பரிமாற்றம் பார்வையாளர்களுக்கு முழுமையாகச் சென்றடைவதில் சற்றே தடுமாற்றம் ஏற்படுகிறது. கிளைமாக்ஸை நோக்கிய முக்கியக் கேள்விகளுக்கான பதிலையும் இன்னும் சற்றே வலுவாக அமைத்திருக்கலாம்.

மொத்தத்தில்…

மனசோட ஆழமான வலிகளையும், காதல் தரும் காயங்களையும் நேர்த்தியாகவும் துணிச்சலாகவும் சொல்ல வந்திருக்கும் ஒரு சிறப்பான உணர்வுப்பூர்வமான முயற்சிதான் இந்த ‘ஒன்ஸ் மோர்’!