டாக்சிக்: விமர்சனம்

திரைத்துறையில் ஒரு படம் எப்போது பிரமாண்டமாக உருவெடுக்கிறதோ, அப்போது அதன் மீதான எதிர்பார்ப்பும் வானத்தை முட்டும். கன்னட திரையுலகின் மாஸ் ஹீரோ யஷ், மலையாளத்தின் தனித்துவமான இயக்குநர் கீது மோகன்தாஸுடன் கைகோத்திருக்கும் ‘டாக்சிக்’ திரைப்படம், அதே மாபெரும் எதிர்பார்ப்புகளோடுதான் ரசிகர்களை வந்தடைந்திருக்கிறது. ஆனால், திரையில் அந்தப் பிரமாண்டம் எந்த அளவுக்கு வேலை செய்திருக்கிறது?

கதைக்களம்: இரத்தமும் துரோகமும் நிறைந்த உலகம்

1950-களின் கோவா பின்னணியில் கதை தொடங்குகிறது. போர்த்துக்கீசியர்களின் கட்டுப்பாட்டில் இருக்கும் கோவாவைத் தன் தம்பி ராயா (யஷ்) கைபற்ற வேண்டும் என விரும்புகிறார் அக்கா கங்கா (நயன்தாரா). இன்னொரு பக்கம், சர்க்கஸ் நடத்த வரும் நாடியாவுக்கும் (கியாரா அத்வானி) ராயாவுக்கும் இடையே காதல் மலர்கிறது. ஆனால் அதிகார வேட்கை, துரோகம், சதித்திட்டம் என அடுத்தடுத்து சூழும் சுழலில், எதிர்பாராத விதமாக கங்காவைக் கொலை செய்ய வேண்டிய கட்டாயத்திற்குத் தள்ளப்படுகிறார் நாடியா.

சகோதரியைக் கொன்றவள் என்ற கோபத்தில், நாடியாவையும் அவர்களுக்குப் பிறந்த குழந்தையையும் தன் வாழ்நாளில் பார்க்கவே கூடாது என ஒதுக்குகிறார் ராயா. இந்த வேதனையிலேயே நாடியா உயிரை விட, வருடங்கள் உருண்டோடுகின்றன. வளர்ந்து பெரியவனாகும் மகன், தன் தாயின் சாவுக்குக் காரணமான தந்தையைப் பழிவாங்கக் கிளம்புகிறான். இந்தப் பழிவாங்கும் படலம் காடு, மலை, பனிப் பகுதிகள் எனக் கடந்து எங்கே போய் முடிகிறது, இதில் மறைந்திருக்கும் அந்தத் திருப்பம் என்ன என்பதுதான் ‘டாக்சிக்’.

நடிப்பு: மிரட்டும் யஷ், நிதானமான நயன்தாரா

இரக்கமற்ற ‘டாக்சிக்’ குணம்கொண்ட தந்தையாகவும், துடிப்பான மகனாகவும் இருவேறு தோற்றங்களில் யஷ் களமிறங்கியிருக்கிறார். வழக்கமான ராக்கி பாய் பாணியில் கோபமான முகம், அமைதியான உடல்மொழி, பதற்றமில்லாத அதிரடி எனத் தந்தை கதாபாத்திரத்தில் கலக்குகிறார். ஆனால், அவரின் முதியவர் தோற்றத்தில் செயற்கையான மேக்கப் சட்டென்று கண்ணில் தட்டுகிறது. மகன் கதாபாத்திரத்தில் மழித்த முகத்தோடு சுறுசுறுப்பாக வலம் வந்தாலும், சில இடங்களில் நாடகத்தனமான மிகை நடிப்பு வெளிப்படுவதைத் தவிர்க்க முடியவில்லை.

அக்காவாக வரும் நயன்தாரா, தம்பிக்காக எதையும் செய்யும் பாசக்காரப் பெண்ணாக நிதானமான நடிப்பை வழங்கியிருக்கிறார். அதிரடிச் சண்டைக் காட்சிகளிலும் சிரத்தை எடுத்து உழைத்திருப்பது தெரிகிறது. உணர்ச்சிகரமான காட்சிகளில் கியாரா அத்வானி பலமான நடிப்பைப் பதிவு செய்திருக்கிறார். ஹூமா குரேஷி, ருக்மிணி வசந்த் எனப் பெரிய பட்டாளமே இருந்தாலும், நினைவில் நிற்கும் வகையில் அவர்களின் கதாபாத்திரங்கள் வடிவமைக்கப்படவில்லை.

தொழில்நுட்பம்: காட்சிப் பிரமாண்டமும் நீளப் பிரச்சினையும்

கேங்ஸ்டர் சினிமாவுக்குரிய இருண்ட ஒளியமைப்பில் 1950-களின் கோவாவை தத்ரூபமாகக் கண்முன் நிறுத்துகிறது ராஜீவ் ரவியின் ஒளிப்பதிவு. அடர்ந்த காடுகள், பனிமூடிய மலைகள் எனப் படத்தின் காட்சிப் பிரமாண்டம் வியக்க வைக்கிறது.

அதேநேரம், எடிட்டர் உஜ்வால் குல்கர்னி கத்தரி போடத் தயங்கியது படத்திற்குப் பெரிய பலவீனமாக மாறியிருக்கிறது. நீளமான காட்சிகள் பார்ப்பவர்களைச் சோர்வடைய வைக்கின்றன. பின்னணி இசையில் ரவி பஸ்ரூர் சில இடங்களில் காட்சிகளுக்கு உயிர் கொடுக்க முயன்றாலும், பல இடங்களில் அமைதியாக நழுவி விடுவது ஏமாற்றம். ஆறு இசையமைப்பாளர்கள் சேர்ந்து உருவாக்கிய பாடல்களில் தமிழ் ரசிகர்களுக்குப் பெரிய ஆச்சரியம் எதுவுமில்லை. ஆனால், சண்டைப் பயிற்சி இயக்கமும், பிரமாண்ட செட்களும் அட்டகாசமான உழைப்பை வெளிப்படுத்துகின்றன.

இயக்கம்: கைநழுவிய வாய்ப்பு

ராயாவின் மூன்று காலகட்ட வாழ்க்கையை மையமாக வைத்து, தந்தை-மகன் பழிவாங்கும் எளிய கதையைக் கையில் எடுத்திருக்கிறார் இயக்குநர் கீது மோகன்தாஸ். கதையின் தொடக்கத்திலேயே கதாபாத்திரங்களைச் சரியாக அறிமுகப்படுத்தாமல், அவசர அவசரமாக அதிரடிக் காட்சிகளுக்குள் தாவுவதால் நம்மால் எந்த உணர்ச்சியோடும் ஒன்ற முடியவில்லை.

லாஜிக் மீறல்களும், தெளிவில்லாத திரைக்கதையும் ‘டாக்சிக்’ உலகத்தைப் புரிந்து கொள்வதிலேயே தடங்கலை ஏற்படுத்துகின்றன. முதல் பாதி தட்டையாக நகர, இரண்டாம் பாதியிலோ கதை வேறு திசையில் பயணிக்கிறது. உச்சக்கட்ட ட்விஸ்ட் மட்டுமே சற்று ஆறுதல் தருகிறது.

ஒரு பெண் இயக்குநராக இருந்தும், படத்தில் பெண் கதாபாத்திரங்களைக் வெறும் கவர்ச்சிப் பொருளாகவும், நாயகனின் மாஸ் இமேஜை உயர்த்தும் கருவியாகவும் மட்டுமே பயன்படுத்தியிருப்பதுதான் மிகப் பெரிய முரண். பேன்-இந்தியா படம் என்றால் வெறும் கவர்ச்சியும், ஆக்ஷனும் மட்டுமே போதும் என நினைத்து விட்டார்களா என்ற கேள்வியும் எழுகிறது.

ஃபைனல் கமெண்ட்:

பிரமாண்டமான காட்சிகள், யஷ்ஷின் மாஸ் பிம்பம், அட்டகாசமான சண்டைக் காட்சிகள் எனத் தொழில்நுட்ப ரீதியாகப் படம் பிரமாண்டமாக இருந்தாலும், வலுவான எமோஷனும், தெளிவான திரைக்கதையும் இல்லாததால் ‘டாக்சிக்’ அரைத்த மாவை அரைக்கும் வெற்று ஆக்ஷன் பயணமாகவே எஞ்சுகிறது!