‘டைட்டானிக்’: விமர்சனம்: காதல் கப்பல் கரை சேர்ந்ததா?

சுமார் பத்து வருடங்களாகப் பெட்டியில் முடங்கிக் கிடந்து, இப்போது வெளிச்சம் பார்த்திருக்கும் எம். ஜனகிராமனின் ‘டைட்டானிக் – காதலும் கவிழ்ந்து போகும்’ படம் குறித்த இரண்டு மாறுபட்ட விமர்சனங்களின் சாராம்சத்தை ஒன்றிணைத்து விரிவாகப் பார்ப்போம்.

சென்னையிலிருந்து பெங்களூரு செல்லும் ஒரு ரயில் பயணத்தில் தொடங்கும் கதை, மூன்று வெவ்வேறு மனிதர்களின் காதல் தோல்விகள் மற்றும் எதிர்பாராத திருப்பங்களைச் சுற்றி வலம் வருகிறது. திருமணத்திற்குத் தயாராகும் சந்துரு, கிராமத்து இளைஞர் பூமிநாதன் (காளி வெங்கட்), மற்றும் காதலியுடன் ஈகோ மோதலில் பிரிந்து நிற்கும் சூர்யா (கலையரசன்) ஆகிய மூவரும் அந்தப் பயணத்தில் சந்தித்துத் தங்களது கதைகளைப் பகிர்ந்துகொள்ளும் சுவாரசியமான களத்துடன் படம் தொடங்குகிறது.

2016-ல் வந்த ‘காதலும் கடந்து போகும்’ படத்தின் சாயலில் உருவானாலும், எளிய நடுத்தர மனிதர்களின் காதலைச் சொல்லும் இதன் ஒட்டுமொத்தக் கருத்தும் திரைக்கதை உத்தியும் நன்று. பல ஆண்டுகளாகக் காத்திருந்த படம் என்பதால், அன்றைய காலத்து இளசுகளின் மனநிலையைப் பிரதிபலிப்பதாக இது அமைந்துள்ளது. ஆனந்தியின் யதார்த்தமான நடிப்பு, கலையரசன் மற்றும் காளி வெங்கட்டின் இயல்பான வெளிப்பாடு ஆகியவை படத்திற்கு வலு சேர்க்கின்றன. குறிப்பாக, நிவாஸ் கே. பிரசன்னாவின் இளகிய மெல்லிசைப் பாடல்களும், பாலுவின் வண்ணமயமான ஒளிப்பதிவும், ரயில் பயணத்தின் பின்னணியும் கண்களுக்கும் செவிகளுக்கும் விருந்தாக அமைகின்றன. ராதாகிருஷ்ணன் தனபாலின் படத்தொகுப்பும் காட்சிகளை நேர்த்தியாக நகர்த்த உதவுகிறது.

இருப்பினும், பல்வேறு காதல் கதைகளை ஒரே புள்ளியில் இணைக்கும் திரைக்கதையில் இன்னும் அழுத்தமும் தொடர்ச்சியான சுவாரசியமும் இருந்திருக்க வேண்டும். பள்ளி மாணவனாகக் காளி வெங்கட்டைப் பார்ப்பது சற்றுப் பொருந்தவில்லை. அதுமட்டுமின்றி, காமெடி காட்சிகளாக எழுதப்பட்ட வசனங்கள் பல இடங்களில் பாதியிலேயே பாய்ந்து விடுகின்றன. காட்சிகளோடு இயைந்து வராமல், மேடை போட்டு விளக்கம் சொல்வது போல அமைந்த வசனங்களும், கிளைமாக்ஸில் யூகிக்கும் படியான எளிமையும் படத்திற்குப் பலவீனமாகிவிட்டன. ரத்தம், வன்முறை போன்ற தொந்தரவுகள் இல்லாத ஒரு மெல்லிய பொழுதுபோக்குச் சித்திரமாக இது அமைந்திருந்தாலும், இன்னமும் நேர்த்தியான மேக்கிங் இருந்திருந்தால் இப்படம் வசீகரித்திருக்கும்.

சுருக்கமாகச் சொன்னால், ரயிலில் ஏறி இனிமையான இசையையும் சில அழகான தருணங்களையும் ரசித்துவிட்டு இறங்கலாம்; ஆனால், ஒரு முழுமையான அழுத்தமான அனுபவத்தைத் தராமல் வழியிலேயே லேசாகத் தடம்புரண்டு விடுகிறது இந்த ‘டைட்டானிக்’.